hi, ik ben Kitty lakké en oma van vijf kleinkinderen
Ik vind het heel fijn om naar een foto te kunnen kijken van mijn kleinkind op die momenten dat ik daar behoefte aan heb. Soms mis ik die kleine gewoon een beetje heel veel. Dit troost me en vooral geeft het me enorm veel plezier en word ik er echt gelukkiger van. Ik voel dan een glimlach op mijn gezicht komen, ja echt, niet te geloven, ik had nooit gedacht dat dat kon. Herken je dat, dat je overspoelt kan worden met gevoelens, it's beyond your imagination, zoiets toch?
Als ik deze foto niet had gehad dan zou ik dit moment niet meer kunnen terughalen. Dit vergeet je uiteindelijk omdat er zoveel gebeurt en vergeten wil ik eigenlijk niets van mijn kleinkinderen. Of ik ben weer aan het scrollen tussen de honderden foto's en dan blijkt die ene foto net weer onvindbaar en vaak komt er iets tussendoor waardoor het weer blijft liggen. Ik weet niet hoe andere oma's dit ervaren?
